Już wkrótce Święta Wielkanocne. Chociaż ostatnio są raczej w aurze zimowej niż wiosennej (właśnie spadł śnieg), to jest to szczególny czas, bo tak naprawdę zaczynają się już dzisiaj. Wielki Czwartek rozpoczyna triduum paschalne w Kościele Katolickim. A skoro czas szczególny to i wpis nie będzie taki zwyczajny. Będzie refleksyjnie i osobiście, bo tak mi podpowiada moje sumienie.

Inspiracją były słowa ojca Andrzeja, rekolekcjonisty, który prowadził rekolekcje wielkopostne w tym roku w parafii N.M.P w Żelechowie. Powiedział on, aby codziennie dziękować za wszystko co jest naszym udziałem. Nie chodzi tylko o dziękowanie Bogu ale również ludziom, a w szczególności tym najbliższym i tym którzy mieli lub nadal mają duży, wpływ na moje życie.

Dziękuję za życie

W pierwszej kolejności dziękuję za otrzymane życie, Stwórcy tego świata, że dzięki Jego nieskończonej miłości, powołał mnie do istnienia na Ziemi. Mogłem się przecież, w ogóle nie narodzić i pewnie Świat by nawet nie zauważył tego faktu.

Dziękuję za to, że dla moich narodzin Bóg wybrał moich rodziców Stefana i Janinę, którzy będąc kochającym się małżeństwem, stali się źródłem mojego życia. Nawet jakbym dziękował Im codziennie, nie jestem w stanie, wystarczająco się odwdzięczyć.

Dziękuję za zdrowie

Zdrowie to nie oceniony dar, którego nie dostrzegamy, dopóki nie zacznie szfankować.

Dziękuję za uzdrowienie z reumatycznego zapalenia mięśnia sercowego, które przechodziłem jako czteroletnie dziecko. Ponieważ było to w latach siedemdziesiątych, mogłem nie wyzdrowieć i służba zdrowia by mi nie pomogła. Chociaż nie wiem czy dzisiaj byłoby to łatwiejsze.

Dziękuję za cudowne uratowanie z wypadku samochodowego w 2016 roku, w którym nie odniosłem żadnych obrażeń a moja Żona nie duże, chociaż do dzisiaj je odczuwa.

Dziękuję za kamienie w woreczku żółciowym, które zdiagnozowano u mnie w lipcu 2017 roku. Dzięki tej chorobie, zmieniłem swój sposób odżywiania, zacząłem zwracać uwagę na to co jem i jeszcze większą wagę przywiązuję do aktywności fizycznej. Zainteresowałem się naturalnymi metodami leczenia i uzdrawiania organizmu.

Dziękuję, że jestem sprawny fizycznie, mogę pracować, ćwiczyć, biegać, jeździć na rowerze i robić wszystko co tylko zapragnę.

Dziękuję za Wiarę

Dziękuję Bogu Wszechmogącemu za wiarę katolicką. Za to, że zostałem ochrzczony i wychowany w wierze katolickiej. Oprócz Panu Bogu dziękuję moim rodzicom, że zaszczepili mi wiarę, nauczyli modlić i zaprowadzili do kościoła. Babci Mariannie dziękuję, że dawała mi przykład osoby głęboko wierzącej i żyjącej przykazaniami na co dzień. Świętej pamięci księdzu Zenonowi Sadalowi, że przygotował mnie do pierwszej Komunii Świętej. Śp. księdzu Marianowi Pęksykowi, który zachęcił mnie do bycia ministrantem, lektorem i kantorem. Za jego otwartość, dobre serce i pomoc w trudnych latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku.

Dziękuję za miłość

Dziękuję Panu Bogu, że kocha mnie bezwarunkowo, bez względu na to co zrobiłem i co jeszcze złego zrobię. Dziękuję rodzicom, że nauczyli mnie miłości, poprzez swój przykład miłości małżeńskiej i okazywanie jej zarówno w dzieciństwie jak i w dorosłym życiu. Dziękuję za miłość mojej Żonie Angelice, którą dzielę z nią już prawie siedemnaście lat. Za jej dobroć, ofiarność, uczciwość, wierność, wyrozumiałość i zaufanie. Dziękuję za miłość mojemu rodzeństwu Beacie, Konradowi, Piotrowi i Tomkowi. Za to, że mogłem wychowywać się w wielodzietnej rodzinie i dzielić z nimi radości, smutki, rozterki, marzenia. Dziękuję babciom Mariannie i Stanisławie, dziadkom Franciszkowi i Julianowi. Dziękuję cioci Teresie i wujkowi Marianowi za bezwarunkowe poświęcenie i dobre serce, którego dzisiaj trudno doświadczyć od rodziny lub znajomych. Dziękuję wszystkim krewnym, bez których moje życie nie byłoby pełne i takie jakie jest.

Dziękuję za wychowanie i naukę

Dziękuję rodzicom, że byli moimi pierwszymi nauczycielami i pomagali mi poznawać otaczający mnie świat. Z ich cierpliwość, poświęcenie, oddanie, nieprzespane noce. Dziękuję, że nauczyli mnie pracować i przekazali najważniejsze w życiu wartości. Tacie dziękuję za pracę na dwóch etatach i nieskończone pokłady optymizmu, który przekazał mi w genach. Mamie dziękuję za jej poświęcenie pracy zawodowej, wychowaniu pięciorga dzieci.

Dziękuję moim wychowawcom ze szkoły podstawowej Pani Zuzannie Boryczka i Lidii Amanowicz, za temperowanie mojej krnąbrności i niewyparzonego języka oraz szkoły średniej Joannie Chmielarz i Jackowi Pałce. Pozostałym nauczycielom za przekazaną wiedzę oraz zaszczepienie pasji do wybranych przedmiotów: matematyka (Sabina Maciąg, Krystyna Bielecka), historia (śp. Danuta Słowińska, Józef Grzybek).

Dziękuje, że mogłem się uczyć w szkole podstawowej im Urszuli Kochanowskiej w Kozienicach, technikum elektronicznym w Radomiu im. Bohaterów Westerplatte i ukończyć studia na Wydziale Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej. Dziękuję za zdobyte wykształcenie i wiedzę, którą w większym lub mniejszym stopniu mogłem wykorzystać w życiu.

Dziękuję za pracę

Dziękuję za pracę, którą mogłem wykonywać. Zaczynając od pomocy rodzicom w uprawianiu i sprzedaży warzyw, poprzez drobne prace budowlane w wieku dorastania oraz na studiach po pierwszą pracę w Sun Microsystems. Po wszystkie kolejne w Softbank Serwis, Softbank SA, Asseco Poland, Aviva oraz samozatrudnienie. Dziękuję za ludzi, z którymi współpracowałem, zarówno po stronie pracodawcy jak i Klientów. W szczególności dziękuję Pawłowi Miechowiczowi, Dariuszowi Darnowskiemu, Pawłowi Barnasiowi, Jackowi Domańskiemu.

Pewnie nie podziękowałem za wszystko i wszystkim ale przynajmniej w jakimś stopniu wyraziłem swoją wdzięczność. To podziękowanie nie jest jednorazowe ale powinno być codzienne, wieczorem na koniec każdego dnia! Za co jeszcze nie podziękowałeś Stwórcy lub ludziom? Zrób to jak najszybciej a zbliżające się Święta Wielkanocne będą najlepszą okazją.

Pytanie: Za co dziękujesz codziennie?

PS. Z okazji nadchodzących Świąt Wielkanocnych, składam wszystkim życzenia aby Jezus Chrystus zmartwychwstał w Waszych sercach.

Artykuł Za co jeszcze nie podziękowałeś? pochodzi z serwisu Mariusz Siek.

W dwudziestym pierwszym wieku, świat zmienia się w zawrotnym tempie i gna do przodu, nie oglądając się na nikogo. Jeżeli spojrzymy na swoje życie, to żeby nadążyć za tymi zmianami musi się ciągle się uczyć, rozwijać, poznawać nowe tematy. Dzisiaj zasada „Kto się nie rozwija, cofa się”, jest jeszcze bardziej aktualna i nabiera większego znaczenia. Czy jesteśmy przygotowani na ciągłe doskonalenie? Czy mamy tego świadomość i umiemy się zmobilizować do nauki?

Krótka historia mojej edukacji

Zawsze lubiłem się uczyć! Gdy cofam się do lat szkoły podstawowej, czy średniej, nie miałem problemu z nauką. Nie zawsze miałem dobre oceny ale zawsze miałem chęci i zacięcie do nauki. Lubiłem spędzać czas odrabiając lekcje lub ucząc się nowych rzeczy. Nie byłem kujonem, choć może część osób tak mnie postrzegała :-). Lubiłem w podstawówce grać w piłkę nożna a w szkole średniej w koszykówkę. Apogeum mojej nauki przypadało w pierwszych trzech latach studiów, gdzie tryb kształcenia wymagał regularnej i ciężkiej pracy. Studiowałem elektronikę na Politechnice Warszawskiej. Przedmioty były prowadzone w trybie semestralnym, do tego laboratoria i ćwiczenia. Było ciężko. Pamiętam, że wtedy po raz pierwszy musiałem uczyć się w piątek i sobotę wieczorem, czego wcześniej nigdy nie robiłem. Mimo wszystko dobrze wspominam czas studiów i życie w akademiku :-).

To właśnie na studiach, nauczono mnie, jak się uczyć, i że nauka nie kończy się na dyplomie, tylko trwa całe życie.

Nauka przez pracę

Sama jednak wiedza teoretyczna, bez jej zastosowania i zdobytego doświadczenia, nie ma większej wartości. Jak pracować nauczyli mnie moi rodzice, za co jestem im bardzo wdzięczny. Od wczesnych lat szkoły podstawowej pomagałem rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa ogrodniczego. Uprawialiśmy głównie pomidory, ogórki, kapustę i sałatę i Mama sprzedawała te warzywa na rynku w mieście. Nieraz denerwowałem się, że muszę wcześnie wstawać lub robić coś, gdy inne dzieciaki się bawiły. Każde wakacje spędzałem na wsi, gdzie pomagałem rodzicom, ponieważ rodziców nie było stać, abym gdzieś pojechał na wakacje. Mieli pięcioro dzieci więc musieli myśleć o całej rodzinie a nie pojedynczym dziecku. Dziękuję im za to. Ta moja pierwsza praca nauczyła mnie jak wytrwale i ciężko pracować oraz koncentrować się na osiąganiu celów. Oprócz pracy była również rozrywka i zabawa ale wszystko w odpowiednich proporcjach.

Nauka przez doświadczenie

Już na studiach zacząłem pracować i bardzo się cieszyłem, że mam swoje pieniądze i mogę z nich się sam utrzymać i rozwijać.

W każdej pracy uczyłem się czegoś nowego, chłonąłem każdą wiedzę bardzo chętnie i to był mój główny motor napędowy. Chodziłem na szkolenia, zdawałem egzaminy, uzyskiwałem certyfikaty. Wtedy właśnie zrozumiałem, że wiedza bez doświadczenia jest niewiele warta. Nauczyć danego tematu może się każdy ale zastosować posiadaną wiedzę w praktyce można tylko zdobywając doświadczenie. Nie deprecjonuje wiedzy ale chcę pokazać, że wiedza bez doświadczenia, nie poradzi sobie w każdej sytuacji. W drugą stronę jest podobnie. Jeżeli nie mamy wiedzy a tylko doświadczenie, to brakuje nam tego ważnego elementu.

Jak dzisiaj zdobywam wiedzę?

Żyjemy w czasach zalewu informacji i musimy posiadać umiejętność filtrowania i selekcji danych, które do nas docierają. Jeżeli tego nie będziemy robić to będziemy mieli w głowie dużo nie potrzebnych danych i informacji, które nie poprawią naszego życia.

Mamy tyle możliwości, tylko umiejętnie z nich korzystajmy. Ja uczę się z:

• Biblii– nie znam lepszego źródła prawd życia. Czytać, rozważać i stosować w codziennym życiu.
• Książek – najlepiej lubię czytać biografie znanych ludzi oraz poradniki jak coś zrobić, oczywiście na podstawie doświadczenia innych ludzi.
• Internetu
  • Artykułów – bardzo dużo ciekawych artykułów można znaleźć a stronach www, głównie jednak anglojęzycznych.
  • Blogów – każdy dzisiaj prowadzi blog, ja też :-), i dzieli się swoją wiedzą i doświadczeniem.
  • Webinarów – darmowych i płatnych. Nauka z wideo zdobywa co raz więcej fanów.
  • Podcastów i wideocastów – trochę nie doceniane w Polsce ale co raz chętniej przygotowywane i słuchane oraz oglądane.
  • Serwisów typu Udemy – co raz bardziej popularne. Za nie wielkie pieniądze można kupić dużą dawkę profesjonalnej wiedzy.
  • Kursów na uczelniach wyższych – kopalnia wiedzy, trzeba mieć tylko chęci i wytrwałość aby tą wiedzę przyswoić.
• Rozwiązywania problemów, zagadnień – to jeden z moich obecnie ulubionych sposobów nauki. Muszę coś zrobić, mam problem, nie wiem jak. Szukam najpierw jak najwięcej wiedzy w internecie, jak trzeba kupuję książkę i zgłębiam zagadnienie, aż problem zostanie rozwiązany. Przeczytaj „Czego nauczyłem się szukając pracy”. 
• Ludzi – człowiek jest nieocenioną skarbnicą wiedzy i doświadczenia. Trzeba tylko chcieć do niego dotrzeć i umieć go słuchać. Im człowiek starszy tym więcej można się dowiedzieć.

Mądrość przychodzi z wiekiem i zdobytym doświadczeniem. Jeżeli uczysz się czegoś, czego nie możesz zastosować w praktyce, szybko tą wiedzę zapomnisz i nie przyda Ci się ona w życiu. Dlatego szukam takiej wiedzy i takiego sposobu jej przekazania, który będzie dobry dla mnie i pozwoli mi na wykorzystanie jej w codziennym życiu. Nauka to droga, dlatego człowiek uczy się całe życie, aby na tej drodze iść prosto do wyznaczonych celów.

Pytanie: Jak Ty się uczysz?

Artykuł Jak dzisiaj się uczyć? pochodzi z serwisu Mariusz Siek.